Słownik
A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z

terakota

(wł. terra cotta ? ziemia wypalona) ? wyroby z dobrze oczyszczonej i wypalonej gliny w formie figurek lub płytek, stosowane do zdobień. W formie płytek służy do wykładania podłogi. Jest to rzadziej już używana nazwa odnosząca się do płytek kamionkowych najczęściej pokrytych szkliwem. Mocno spieczone tworzywo, z którego uzyskuje się terakotę, charakteryzuje się niską nasiąkliwością oraz odpornością na działanie silnych roztworów kwasów i zasad. Terakota jest bardziej krucha od gresu, a zatem mniej odporna na uderzenia. Dziś najczęściej używana jako płytka podłogowa.

Zobacz także