Nawet najpiękniejsze płytki ze źle dobraną i wykonaną fugą popsują zamierzony efekt. Spoinowanie, popularnie zwane fugowaniem, zwykle zostawiamy specjalistom. Warto jednak poznać kilka zasad, aby spoinować dobrze, a nawet pokusić się o samodzielne wykonanie fug.
Po pierwsze, trzeba wybrać właściwy rodzaj fugi do miejsca użytkowania jakim jest łazienka. Na jej trwałość bowiem wpływać będzie wilgotność, temperatura oraz czyszczenie za pomocą środków chemicznych.
Jeśli w łazience mamy ogrzewanie podłogowe, wówczas warto kupić zaprawę cementową uelastycznioną. Jej uniwersalny charakter da pewność, że spoiwa zastosowane w tych miejscach będą wytrzymałe. Fuga ta sprawdza się też na podłożach łatwo odkształcalnych, takich jak płyty wiórowe, czy też gipsowo-kartonowe. Natomiast zaprawa cementowa podstawowa nadaje się do fugowania płytek ceramicznych i kamiennych zarówno na ścianach, jak i podłogach. Nie można jej jednak stosować do płytek marmurowych. Ponadto, silny strumień wody, a także częste używanie środków czyszczących grozi ich wymyciem.
Do miejsc narażonych na bezpośrednie działanie wody, a także chemikalia polecana jest zaprawa epoksydowa. Nie wchłania ani pary wodnej, ani tłuszczu, a także innych substancji powodujących trwałe zabrudzenia. Miejsca łączeń płytek z umywalką, wanną, a także szczelin między płytkami w narożach ścian i przy podłodze wypełniamy silikonowymi masami elastycznymi.
Oprócz fugi znaczenie ma również klej i wielkość spoiny. Taka sama elastyczność fugi i kleju da gwarancję, że spoiwa nie będą się kruszyć. Szerokość spoiny zaś uzależniona jest od wielkości płytek i potencjalnych wahań wilgotności.
Im większa płytka i im większe zmiany wilgotności, tym większa powinna być spoina. Co ważne, szeroka spoina pozwala również ukryć niedoskonałości płytek. Przyjmuje się minimum 2 mm - przy długości boku płytek do 10 cm, 2 mm - przy płytkach 10-25 cm, 4-8 mm - przy płytkach 25-30 cm. W specjalistycznych sklepach dostaniemy odpowiednie preparaty do takich szerokości spoin. W przypadku powierzchni zewnętrznych, w zależności od koloru płytek i nasłonecznienia, podane wartości powinny być większe o 50-80%.
Kolor spoin nie jest bez znaczenia. W zależności od upodobań można wybrać kolor jednolity z kolorem płytek albo wyraźnie kontrastowy. Takie sposoby dobierania koloru tworzą najlepsze efekty dekoracyjne. Pigment fugi może jednak spowodować trwałe przebarwienie płytek. Dlatego warto jest najpierw wykonać próbę. Jeśli pigment zniknie bez problemu po kilku godzinach, można bez obaw przystąpić do fugowania całej powierzchni.
Płytki przykleja się do podłoża odpowiednim klejem, a między nimi umieszcza krzyżyki dystansowe. Po wyschnięciu kleju, usunąć trzeba krzyżyki i oczyścić szczeliny z brudu i resztek kleju. Za pomocą wilgotnej gąbki przemywa się krawędzie płytek. Fugę należy wymieszać z wodą w proporcjach zgodnych z instrukcją. Zmienione proporcje narażają fugę na przebarwienia i pęknięcia. Gotową masę nanosi się na płytki za pomocą specjalnej szpachelki i wypełnia dokładnie szczeliny między płytkami korzystając z gumowej packi. Specjaliści najpierw wykonują ruch ukośny, później prostopadły do krawędzi płytek. W ten sposób zbierają nadmiar masy. Po ok. 10 minutach, gdy lekko przeschnie (czas ten zależy od rodzaju fugi, jej zastosowanej szerokości i temperatury powietrza) gładzi się i wyrównuje powierzchnię za pomocą czystej i wilgotnej gąbki.
Nie można dopuścić do przesuszenia fugi (np. w łazience, z której jeszcze nie korzystamy) – co kilka godzin nawilżajmy ją zmoczoną w czystej wodzie gąbką.
Po takich zabiegach możemy przetrzeć płytki za pomocą suchej i miękkiej szmatki, usuwając w ten sposób pozostały nalot. Stosując się do wspomnianych wskazówek, nasze płytki i fugi będą cieszyć oko przez długie lata.
Komentarze (1)
wypróbować trzeba
Piątek, 31 Grudnia 2010, 13:26