Projekt odpływu
Nie tylko z estetycznego punktu widzenia, ale także pod względem technicznym, rozwiązanie musi pasować do rozkładu łazienki kierunkiem spadku, tak samo jak musi być dostosowane do wybranych materiałów okładzinowych (glazura, gres itp.). W przypadku odpływów liniowych wymagane jest nachylenie w jednym kierunku, zaś w przypadku odwodnień punktowych
– w czterech kierunkach.
Montaż
Przed rozpoczęciem instalacji wyjmuje się ruszt (ewentualnie kratkę), aby zapobiec jego uszkodzeniu. Trzeba zadbać, aby podczas montażu i prac wykończeniowych do instalacji odprowadzającej odwodnienia prysznicowego nie przedostały się jakiekolwiek odpady, np. zaprawa murarska. Boczną i dolną krawędź kanału powinno się przetrzeć drobnoziarnistym papierem ściernym oraz odtłuścić odpowiednim środkiem w celu osiągnięcia lepszej przyczepności do podłogi.
Kanał podłącza się do kanalizacji tak, aby króciec odprowadzający odwodnienia prysznicowego został jak najgłębiej wsunięty w łącznik (bez względu na rodzaj rury – PVC, PE czy PP). Po podłączeniu należy sprawdzić szczelność połączeń, zalewając kilkakrotnie kanał czysta wodą.
Kanał podłącza się do kanalizacji tak, aby króciec odprowadzający odwodnienia prysznicowego został jak najgłębiej wsunięty w łącznik (bez względu na rodzaj rury – PVC, PE czy PP). Po podłączeniu należy sprawdzić szczelność połączeń, zalewając kilkakrotnie kanał czysta wodą.
Kanał uziemia się podłączając przewód uziemiający do punktu uziemienia w instalacji budynku. Ważne jest też dokładne wypoziomowanie kanału we wszystkich kierunkach w zaprawie murarskiej. Przestrzeń pod i wokół kanału wypełnia się zaprawą murarską, pamiętając o pozostawieniu przestrzeni na wysokość materiału wykończeniowego posadzkę. Kolejnym krokiem jest wykonanie izolacji wodoszczelnej w przestrzeni prysznicowej (np. folia w płynie), dodatkowo wokół kanału układa się membranę wodoszczelną.
Płytki powinno się układać 1-2 mm powyżej poziomu górnej krawędzi odwodnienia, aby zapobiec tworzeniu się kałuż. Po ułożeniu płytek przestrzeń pomiędzy terakotą i krawędzią odwodnienia wypełnia się uszczelniaczem silikonowym. Najlepszy efekt estetyczny osiąga się, jeżeli szerokość szczeliny wypełnionej silikonem będzie identyczna z szerokością rowka pomiędzy płytkami oraz jeśli odcień fugi i silikonu będą podobne. Resztki zaprawy murarskiej lub uszczelniacza silikonowego trzeba ostrożnie usunąć za pomocą gąbki lub zmywaka z tworzywa sztucznego. Na końcu montuje się ruszt.
Czyszczenie i konserwacja
Ponieważ odwodnienia wykonane są z polerowanej stali nierdzewnej o lśniącej i nieporowatej powierzchni, potrzeba czyszczenia i konserwacji ograniczona jest praktycznie do minimum. Osady z wody i mydła na ruszcie czy kratce czyści się bardzo łatwo. Raz na jakiś czas można skontrolować kanał odwodnienia - wystarczy zdjąć ruszt, a demontując w kanele syfon, mamy dostęp do rury odpływowej, z której usuwamy ewentualne nieczystości.
Do czyszczenia odwodnień powinno się unikać środków szorujących – stal nierdzewna należy do materiałów wrażliwych na uszkodzenia mechaniczne i zadrapania. Polecane są gąbki lub zmywaki z tworzywa sztucznego. Do czyszczenia można używać preparatów specjalnych do stali nierdzewnej oraz tradycyjnych środków czyszczących w postaci płynów i mleczek.
- bardzo słabe
- słabe
- średnie
- dobre
- bardzo dobre
- 1
- 2
Komentarze (0)